{:}

Lise 2ye geri döndüm. İlk ve en sevdiğim köşemden mecburen dönmek zorunda kaldığımda bir karar vermiştim. Kimseyle muhattap olmayacağım. 5 yaş daha büyüdüm ama mesafelerimi azaltmayı hala öğrenemedim. Yeni insanlar tanımak istememek bu kadar büyük bir istek ki.. Ağlamıyorum. Dün ağladım yeterince, annemle son kez konuştuktan sonra. Uzun süre boyunca kimseye onu sevdiğimi söylemeyeceğim.

Evet herkesin yaşadıkları farklı, ama en kötüsü bu. Neredeyse her problem yanında birileri olunca çözülebilir. Benim yanımda da Burak var ama işte, daha tam saymıyorum onu. 10 senedir falan tanışıyor olmamıza rağmen. Evet. Kimse yok. Annem beni bırakamayacağını söylerken ona şunu soruyordum: Benim öz babam, genetiğimin yarısı beni terk edebilirken bırak başkalarına güvenmek, kalan yarımın, annemin gitmeyeceğine nasıl inanabilirim?

Hayatımı sikip attılar ama kabullenmiyorlar. Al işte gitti annem de. Neyse, para göndermeye devam etsin yeter. Bu korkuyu da tamamen atlattıktan sonra yenilmez olacağım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s