^+%^+

Ben geldim.

Bunu dinliyoruz şu an. Benimle dinle. Sırayla.

Sigara. Yaz yağmuru. Eski yeni bilgisayar. Yeni eski çalışma masası. Tam buraya gelmeden 25 mg xanax emilmiş. Bütün gün kafamdaki hisler, hayaller, ölümler cümleye çevirilip birisiyle konuşulmaya çalışılmış. Sesli olarak muhatap olunan tek kişiler iki kurye ve iki kedi olmuş. Kedilerden biri anlamış, diğeri acıkmış. Kuryeler siparişi verip gitmiş.

Yalnız kalmaktan bıkılmış.

Elli kere falan ereni aramayı düşündüm. Numarasını tekrar kaydederken yanlışlık yapmış olabilirim, whatsappı görünmüyor. Doğru numara olsa bile aramanın yanlış olacağını biliyorum.

Şey… Yine nereden mi çıktı? Hayatımdaki nadir güzel varsaydığım ilişkilenmelerimden birisiydi çünkü. Ve onu evden kovmamıştım.

Bir süredir yalnızlıkla mücadele ediyorum. Böyle her gece ağlayacak gibi değil de… Uyumadan önce sana sarılan birisini hayal eder gibi… Yemek yerken bir şeyler izlemek yerine muhabbet etmek gibi… Günümü anlatıp gününü dinlemek gibi… Corona aşısını olmaya giderken yanımda gelecek birisi… Ya da kitaplık sipariş edecek olduğumda beraber yaparız yardım ederim sana diyecek birisi. Duş almama, dişimi fırçalamama gerek duymak isterdim evde. Şimdi ise istediğim kadar kokabilirim. İstersem her yere sıçabilirim. Bulaşıklarım bekleyebilir. Zaten benim pisliğim ve ben yıkayana kadar orada olacaklar. İsterse küflensin. Atarım. Benim için değerli çok az şey var sanırım. Evdeki her şey hem en büyük hazinem hem de en büyük çöplüğüm. Ben. Ben.

Aile beklentisi asla kalmadı. Canı istediğinde ona dünyanın en önemli insanıymış gibi davranabileceğim kardeşim arıyor. İki senedir görmedim. Like the other members of my fuxkin family. Babam ölsün diye bekliyorum. Belki biraz para kalır da mide ameliyatı falan olabilirim belki diye. Annem de bana fakir taklidi yapmaktan az kalsın fakire dönüşecek. Bir şeyi kırk kere söylersen olur mevzusundan haberi olmayabilir. Somebody say something to her. Bu kararlılığıyla paramız yok demeye devam ederse yakında götümü satmaya başlamam gerekecek sırf onun kirasını falan çıkarabilmek için. Beni buraya gönderdi, ve burada unuttu. Zaten göz görmeyince gönül unutuyor. Unutsun, sorun değil. Kimseden sevgi görmemeye çok alıştım. Alışmak istemedim. Ben istemedim ama alıştım. Ama parasızlığa alışamam ve bana bir garanti verildi. Its called “family money”. Şimdi benden esirgediği şey yani.

Ağustos sonu memografi yaptırıcam ilk defa. İyi hissetmiyorum çünkü. Umarım ölü çıkarım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s