IMDAT

Çığlıklar atıyorum

Kimse neden duymuyor???

Birisinin bana sarılıp birkaç saat kımıldamaması lazım.

Neler mi oldu? Ne olmadı ki?

Ameliyat kararım ile başladı her şey. İçebildiğim kadar bira içtim çünkü kalan hayatımda içemeyeceğimi kabullendim.

Ameliyat oldum. Şey, mide küçültme ameliyatı, evet. İnsanlar bunun ne kadar lifechanging bir şey olduğunu bilmiyor. En azından benim için öyle oldu. “Aaa ne kadar kilo verdin?” “Şu an ne yiyebiliyorsun?” “Ne çabuk ayağa kalkmışsın!” falan demek ilgilenmek olmuyor. Tam olarak nasıl davranılması gerektiğini bile bilmiyorum çünkü tam olarak böyle olsa keşke demedim hiçbir davranışa karşı. Ama insanlara karşı mesafeli durmaya başladım. Ameliyattan önce bile yakın arkadaş grubumla bir mesafe oluştuğunu hissetsem de sonrasında iyice arttı bu his. Belki de sevgim de midemin o tarafıyla beraber çıkartılmıştır diye düşünsem de hala sevebiliyorum.

Herkes saçımı toplayınca ne kadar güzel olduğumu söylüyor. Kendimi expose etmişim gibi hissediyorum. Daha önce ne kadar şişko bir yüzüm olduğunu göstermemek için açardım saçlarımı, şimdi benliğimi saklamak için açıyorum. Uzun süredir benliğimi saklamak zorunda hissetmemiştim. Bir de, galiba gülümsemeyince insanlar daha güzel olduğumu düşünüyor. Ben gülümsemeyi seviyorum oysa.

Annem ameliyat için gelme dediğim halde geldi ve geldiğine minnettar olsam da benim iyi olduğumu gördüğü zaman gitti. Ne zaman arasam kocişi ile oluyor. -öz babam- ve telefonu kapatıyoruz çünkü onunla arası iyi ve benimle çok ilgilenerek tekrar bozmak istemiyor. Bence, nasıl kibar tabirle söyleyebilirim, söyleyemem, tekrar cinsel hayatları başlaış bir şekilde ve o yüzden araları iyi. Ama ne için olduğu umrumda değil. Psikologumun dediğine göre babam beni ve kardeşimi rakip olarak görüyormuş. Anyway.

Keşke sadece bunlar olsa. Herkesle arama mesafe koyduğum yetmezmiş gibi bu mesafenin kimseyi rahatsız etmediğini görmek de çok rahatsız edici. Çok sorguluyorum. DO I EVEN HAVE ANY FRIENDS?

Yeni insanlarla da tanışıyorum az da olsa ve eskiden bildiğim insanlarla muhatap olmaya ve onların güzel özelliklerini görmeye de başladım ama bu çok uzun bir süreç. Neyse

Başka ne vardı? Evet dersler asla yetişmiyor ve bugün bir sınav kağıdına “sorry I put my mental health first” yazdım çünkü sınavdan önceki akşam en son şey düşünüyordum, eğer bugün denediğim gibi sabah da humus yesem ve sınavda kusmaya başlayıp gidip serum taktırırsam rapor alıp sonra girebilir miyim acaba. Cevap evetti ama o kadar da önemli olmadığına karar verdim en son.

Bir de bu aralar içimdeki sevgiyi yöneltebileceğim birisini arıyorum ve herkes risk altında. Birisi bana iyi bir şey yaparsa direkt aşık olurum diye çok korkuyorum. Zaten neredeyse başıma geliyordu ekimin ortasında bu ama ucuz atlattım, sanırım. Ama çok böyle aşırı bi yöneltilmemiş sevgi var ve bir şekilde sergilemem gerekiyor.

Eminim birkaç şey daha vardır ama bu gece de bir sinir krizine girip xanaxlandım o yüzden çok hatırlamıyorum. Belki dönerim.

love

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s